Corradino Sevgilim/ Marina Fiorato

Harika bir kitap daha bitti bugün. 

Sanat duygusunu içinde öyle bir harmanlamış ki iliklerinize kadar sanat aşkını hissediyorsunuz ve sanat şehri Venedik betimlemeleriyle Venedik yolculuğuna çıktım kitabımla.

Şahane iyi geldi.

Geçmişle günümüz arasında gidip gelen kurguo kadar etkileyici düzenlenmişti ki keyifle okudum bitirdim.

İlk başlarda bir isim karmaşası yaşıyorsunuz kim nerdeydi nerden geldi diyerekten:)

Sonrasında kurgu sizi alıp götürüyor zaten o yolculuğun içinde buluyorsunuz kendinizi.

ve

Leonora, Alessandro, Corradino, Giacomo

çok yakından tanıdıklarınız oluveriyor.

Tek eksikliğini hissettiğim nokto kitabın sonunda Stephen'in de yer alması gerektiği hissiyatıydı sanırım:)

İntikamcı değilimdir ama bu sonu onun da görmesini istemiştim:D

yani diyeceğim o ki kesinlikle sıkıcı bir kitap değil

aksine oldukça keyifliydi...

Yüzümde kocaman bir tebessümle yazıyorum şu an...

Artık son 2 gün kitap okumayıp 

Ağustos ayında #kitapkardeşliği ile yeni kitabıma başlamayı düşünüyorum.

Böylece Temmuz ayını 8 kitapla bitirmiş bulunuyorum.

Bu arada perşembe sipariş verdiğim kitaplarım kitapyurdu sağolsun cumartesi elime geçince çocuklar gibi sevindim. Ben pazartesi bekliyordum da hediye gibi gelmeleri mutlu etti işte.

BUNLAR DA İŞTE O KİTAPLIĞIMIN YENİ SAKİNLERİ.

neyse 

GÖRÜŞÜRÜZ:)

-22-Britanya Yolu/Amanda Hodgkinson

Biraz uzun süre elimde kaldı gibi geldi ama nihayetinde bu kitabımın da sonuna geldim.

Başlarda yavaş yavaş ilerleyen bir romandı. Ama sonlarında dram alıp götürüyor sizi.

Kitaptan çok çok etkilendiğimi söyleyemeceğim ama dediğim gibi yavaş yavaş okunulası bir kitap. Çünkü kitap olmasa da konusu oldukça etkileyici aslında.

SAVAŞ...

Savaş zamanı bir annenin ve ailesinin özlemiyle dolu olan bir babanın ve hiçbirşeyin farkında olmayan zavallı bir çocuğun dramı.

Silvana'nın çekmiş olduğu tüm acılara rağmen ben Janusz'un acılarını daha çok hissettim sanki. Daha çok üzüldüm. Peki ya zavallı Aurek...

Savaşlar geride parçalanmış hayatlar bırakıyor. Hani hayata bir kez geliyoruz diyoruz ve onu doya doya yaşamaya çalışıyoruz ya...

Savaşı gören insanlarda hayata bir kez geliyorlar ve bir kez yaşanıcak hayatları paramparça devam ediyor. 

Kitabın arka kapağındaki sözle yazımı bitirip çok da fazla bir şey söylemek istemiyorum...

HER SAVAŞ BİR KAYBEDİŞTİR... KİMİ SEVDİĞİNİ, KİMİYSE BENLİĞİNİ KAYBEDER...

Cemal SÜREYA/ Sevda Sözleri

Bir yerde okumuştum. "Şiir onu yazana değil ona ihtiyacı olana aittir." diye 

Ne kadar güzel değil mi?

Aynen öle aslında şiir de bir ihtiyaçtır bence...

İnsan kendini melodilerde satırlarda ve mısralarda bulur çoğu zaman...

Neyse kendi cümlelerimden çok Cemal SÜREYA'nın şiirleri konuşmalı bu yazımda.

Bir şiir okuma gereksinimim vardı bu aralar Cemal SÜREYE koştu imdadıma. ve dedi ki...

"Ölüm geliyor aklıma birden ölüm

Bir ağacın gölgesine sarılıyorum."

AŞK

Sen şimdi kalkıp gidiyorsun. Git.

Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.

Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin

Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık

Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı.

Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü

Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti.

Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz

Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar

Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların

Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek

Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken

Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti

Çünkü iki kişiydik.

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya

Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız

Seni bir kere öpsem ikinin hatrı kalıyordu

İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük

Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde 

Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra

Sonrası iyilik güzellik.

(1954)

SİZİN HİÇ BABANIZ ÖLDÜ MÜ?

Sizin hiç babanız öldü mü?

Benim bir kere öldü kör oldum

Yıkadılar aldılar götürdüler

Babamdan ummazdım bunu kör oldum

Siz hiç hamama gittiniz mi?

Ben gittim lambanın biri söndü

Gözümün biri söndü kör oldum

Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak

Şöylelemesine maviydi kör oldum

Taşlara gelince hamam taşlarına 

Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi

Taşlarda yüzümün yarısını gördüm 

Bir şey gibiydi bir şey gibi kötü

Yüzümden ummazdım bunu kör oldum

Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

vee son olarak 

Ali İsmail KORKMAZ için...

Özgürlüğün geldiği gün 

O gün ölmek yasak 

be çocuk...

Kardeşimin Hikayesi/ Zülfü Livaneli

Kitap Kardeşliği adı altında dün okumaya başladığım kitabım bugün bitmiş bulunmakta. Öncelikle Kitap Kardeşliği oluşumu için ne kadar mutlu olduğumu tekrar tekrar belirtmek isterim.

Kitabı karar verildiğinin ertesi günü alıp kitaplığıma yerleştirmiştim ve okuyacağım güne kadar sabırsızca her gün gidip bir süre kitabımı izlediğimi itiraf etmeliyim( kitaplığımda kitaplarımı izleme gibi bir huyum var evet bu da bir itiraf:)):)

Zülfü LİVANELİ okumayı severim karakterini de severim favori yazarlarımdandır. Bu kitabıyla o kadar çok şaşırttı ki beni. Yanlış anlaşılmasın harika bir kurguydu duyguları, yaşamları öylesine bağlamış ki..

Söyleyeceğim cümleler tıkanıyor şu an.

Kitabın son cümlesine kadar her cümlede şok, yüz ifadelerimi zaten anlatamayacağım.

İLK BAŞLADIĞIMDA:

İlk başlarda sanırım kendimi gazeteci kızın yerine koyarak okuduğumdan olsa gerek Ahmet karakteri beni çok yordu sıktı. Nasıl bir yaşamdı o öyle. Bir yandan üzüldüm için için Ahmet adına diğer yandan sinir bozucu geldi duygusuzluğu. 

her karaktere yorum yaptım ilk başlarda

ama sonra 

aslında hiiiiç beklemediğim bir sondu her tahminimi son cümleye kadar yanıltmayı başardı Zülü LİVANELİ.

Kalemine sağlık

çok çok etkilendim.

Altını çizdiğim cümleleri bu sefer kitabın şokuyla yazmamaya karar verdim aslında o kadar çok fazla altını çizdiğim cümle vardı ki bazılarını fotoğrlayarak burdan paylaşayım ama tümü aylaşabileceğimi sanmıyorum...

demiştim:))))

KİTAP KURDU BÖJÜKTEN ÇEKİLİŞ VARMIŞŞ:))

Her çekilişe katılmam ama bu başkaaa

Çok güzel düşünülmüş emeğine düşüncesine sağlık arkadaşımızın...

siz de beğeniceksiniz burdan ulaşbilirsiniz...

bol şanslar şimdiden:))

Onu Ben Öldürdüm Leonardo/ Deniz KAVUKÇUOĞLU

Yine Can Yayınları ve henüz tanımadığım bir yazar,

İsmi ve arkasında bulunan içerik yazısından sanatsal birşeyler arayabilirim düşüncesiyle almıştım bu kitabı.Aslında güzel de bir giriş yapmış. Medici ailesinden bile bahsetmiş. Sanata düşkünlüğüyle karşıma çıkan romanımın baş karakterini sevmiştim başlarda. Yalnız kalmak istemesi Leonardo araştırmaları, merakı, yani kitabın başı çok etkileyiciydi. 

Ama ilerleyen süreçte polisiye sonrasında erotik bir hal almaya başladı. Romanımın baş karakteri öyle sandığım kadar da masum değilmiş aslında. 

Kitap bittiğinde şok oldum NE YANİ ADAM ....:S

neyse:))

 ben yalnızca, kendimce altını çizdiğim cümlelerden bahsetmek istiyorum.

...

"Türkiye'deki okul eğitimi, yaşadığı doğada var olan ağaçları, çiçekleri, kuşları, böcekleri öğretmek bir yana, insana bildiğini de unutturan, hayattan soyutlanmış, çağdışı bir eğitim..."

...

"Bir yerde okumuştum:

Eğer şimdiye kadar yaşadığım hayatsa, hayat olmayanı yaşamak istiyorum..."

...

"Son buluşmamızda "beni çok sev, ama çok özleme!" demişti. 

Nasıl olacaktı bu? Nasıl olabilirdi?"

Özlem, denetlenebilir, frenlenebilir bir duygu değil ki."

...

"Yaratıcılık, başına buyrukluğu, özgürlüğü, bağımsızlığı gerektiriyordu."

...

"Eğer tek başınaysan, bil ki, o zaman yalnızca kendine aitsindir."

...

"Çaresizliğim  nedeni de bu değil mi? Nasıl hayal kurayım? Sınırlarla kuşatılmış, sınırlara hapsedilmiş hayal olur mu?"

...

"Oynadığı son tiyatro geliyor şimdi gözlerimin önüne. Nasıl da ağamış, dizlerime kapanıp yalvarmıştı. Acımıştım, küçülmesine, böcekleşmesine, kişiliksizleşmesine... Bir an yalvarmalarına, bir daha aynı yanlışı yapmayacağına ilişkin verdiği sözlere kanacak, bağışlayacak olmuştum. Ama bu yanlışı yapmadım."

...

"Milan Kunderanın bir sözü geldi aklıma: Utanç, hatanın kendisinden değil, o hatayı başkalarının görmesinden kaynaklanır. Hata yap, ama belli etme, demek mi istemişti yazar?"

...

"Özgürlük de bir bakıma bu değil miydi? İnsansz, tanıksız, yapayalnız bir ortamda inandıklarını sesine vurabilmek."

...

Ayrılıktan Sonra/Jean RHYS

Bitti bitti bu da bitti:))

Sabah başladım akşama bitti ama oldu mu böle:))

Nasıl mutlu oluyorum her biten kitapla her yeni başlayan kitapta:)

Bu kitabı ilk D&R da görüp alıp alıp bırakmıştım. En sonunda da vazgeçmiştim. Sonrasında sevgili İ.R.E.M.C.E. nin blogunda görünce demek ki almalıymışım diye düşündüm ve 2 gün önce yine uğradığım D&R dan yine eli boş dönmedim:)

Kitaba başlayınca  Audrey Hepburn filmi izlermişcesine bir keyif aldım nedense. Daha ilk sayfalardan kitap akmaya başlayınca ilk aklıma gelen oydu. Tabi yanlış anlaşılmasın kitabımın karakteri Julia'yı Audrey Hepburn ile eşleştirdim demedim sadece o tarzda bir film izliyormuş izlemine kapıldım.

Kitapta betimlemelere sıkça yer verilmiş hem mekanlar betimlenmiş hem de insanlar bu yüzden okurken gözleriniz kitapta olmasına rağmen bir filmin içine dalmış hissediyorsunuz kendinizi.

Okurken bir de ayrılık her yerde aynı mıydı bilemedim ama acı hep aynıydı yalnızlığın acısı hep aynı.

Farklı yerlerde farklı kişilerde farklı şekillerde ama hep aynı ...

 hadi madem ki aklınıza getirdim bir Audrey Hepburn filmi izleyelim...

Tiffany'de Kahvaltı

:)

iyi okumalar ve iyi seyirlerr:))